Begint het al gewoon te worden? Amper anderhalve maand na het eerste nummer valt opeens je oog op een Spaanders Twee, gestoken in een zomers kleurtje. Het enthousiasme kent op school geen grenzen. Meer daarover in het langste artikel.
Verder in dit nummer een vierdejaars die restauratie doet, een oud-leerling die zowel meubelmaken als stofferen heeft gedaan, en een leraar met ervaring. Een vraag van een boek- en papierrestaurator, en veel gefilosofeer over het verschil tussen één en twee. Twee exposities en een enquête-uitslag. Twee kano's en een auto. Twee directeuren en een dichter. Twee inbrekers en een moordenaar.
Het was geen afgesproken werk om dit zo bij elkaar te krijgen. Maar het is bij elkaar gekomen.
Taaltechnisch is 'krimpvrije constructie' misschien een foutieve benaming. Maar iedereen weet wat er bedoeld wordt. De constructie is niet vrij van krimp (en uitzetting) maar laat deze toe zonder scheuren en dergelijke problemen. Twee bewegingen, één verband.
Improviseren is de kunst. Zolang je weet waar je aan toe bent, hoeft er niet heel veel te worden afgesproken. Maar de wereld verandert en het ambacht verandert mee. We moeten nadenken over wat het verband daartussen is, en hoe je stabiliteit en flexibiliteit combineert enzo. Dan raken de mensen wildenthousiast en wordt het nooit gewoonte.
Daarom nog een keer van deze plek de oproep jouw definitie van ambacht op papier te zetten: wat je belangrijk vindt. wat jouw associatie of gevoel is, je ideëen over vorm en inhoud, dat soort dingen. Of in de woorden van Christiaan: waar haal jij je kick nou vandaan?
Een fijne zomervakantie en hou je haaks.