Bij ’t verwachten der Liefste

• Ik weet het dat ge mijn zijt—mijn alleen—
• Ik weet het—en ik peins het wonder na
• en kan het niet bevatten—hoe ik peins.
• Mijn is uw lach en de opslag uwer oogen,
• mijn is uw ziel—uw gansche, diepe ziel.
• Zal ik het straks begrijpen, als ge komt,
• als hij uw hand mij zoo vertrouwend reikt,
• het hoofdje half gebogen, als in weemoed?
• Zal ik het lezen in een langen blik,
• het hooren in de daling uwer stem?
• Ik weet het wèl—het zal mij droevig zijn
• als wie gevangen 't verre zonlicht ziet,
• en tranen zullen komen, daar mijn ziel
• 't geheimnis onzer liefde niet begrijpt.