Schemering in 't woud

• Hier moet ik peinzend gaan en stil,—
• het afgeleefde loof kwijnt aan de twijgen,
• ik voel den loomen schemer stijgen—
• en stijgen, stil.
• Wat glanst het bleeke Westen koud!
• een matte lach uit droeve wolkenbrauwen
• doet flauw den teed'ren nevel blauwen
• in 't gélend woud.—
• Ik zie den bleeken stervenswenk.
• Ik voel het doffe duister in mij dringen
• en verre stemmen hoor ik zingen
• al wat ik denk.—
• Waar zijt ge, Dood?—zoo gij rondom
• op wieken van de schemering komt rijzen,
• nu doet uw nadering niet ijzen,—
• ik wacht u—kom!