De Noordewind

• De wind waait hoog en kent de menschen niet.
• Hoog wil ik stijgen met den Noordewind,
• boven 't gerucht der stemmen—boven 't licht
• der volle straten. Weg! het warm gewoel,
• de weeke druk van menschen om mij heen!
• Ik wil ééns vrij zijn, ééns oneindig vrij,
• dat er geen liefde en lachen om mij is,
• geen zoete stem, geen blik van vrienden-oogen
• geen weekheid en geen weemoed en geen lust.
• 'k Wil eenzaam stijgen in den Noordewind,
• die in den killen nacht gestadig waait
• groot en onwetend.
• Stijgend wil ik neerzien
• met kouden blik en onbewogen mond
• op wat voor eeuwig wegzinkt onder mij.
• En als de passies, die 'k heb liefgehad,
• zich aan mijn kleedren hechten en 't gelaat
• met schreien heffen en mij angstig vragen,
• hen niet alleen te laten in den nacht...
• dan zal ik zwijgend hun gekromde handen
• losmaken van mijn kleed,—en als zij vallen
• zal ik niet sidd'ren bij den doffen slag...
• maar zingend rijzen in den kouden nacht.