De lente

• Reeds is het statig eiber-paar gekomen
• 't geduldig rijs wringt stil de knoppen los,
• de zoele lente luwt door 't zonnig bosch
• en wiegt mijn geest in weemoeds-zoete droomen.
• Violengeur stijgt op uit vochtig mos,
• een bronzen gloed verjongt de dorre boomen,
• en primula's en dotterbloemen zoomen
• de groene wei met gouden voorjaarsdosch.
• Wat heb ik, milde! naar uw komst gesmacht!
• wat scheen uw toeven lang!—is 't niet mijn leven
• dat door uw donzen adem wordt gewekt?
• Eens zult ge niet meer keeren, als ge trekt,
• des weerziens zaligheid mij niet meer geven
• en grimmig grijnst dan d' eindelooze nacht.