Avond in de stad

• De groote stem der stad verstomt
• en de nachtwind die in mijn venster komt
• brengt een vaag en wonderlijk suizen
• als zuchten der slapende huizen.
• Mijn lamp brandt stil en suizelt zacht
• en peinst zijn gepeinzen den langen nacht.
• Ik staar in het heldere branden,
• mijn katje speelt met mijn handen.
• Hoe waren de dagen die verre zijn
• toen mijn haart ontwaakte in den zomerschijn?
• toen de geuren mij wekten der linde?
• toen de kelken knikten der winde?
• Waar heb ik de roze het eerst gegroet,
• de bleeke, die groeit aan der duinen voet?
• Mijn katje speelt in de schaduwwen
• der gordijnen, met ritslende klauwen.
• Zie, bloemen en gras op mijn kleed, mijn boek,
• een meidoorn bloeit in den kamer-hoek,
• zie, bleekroode rozen omringen
• mij rings, en dichte seringen...
• Maar een schaduw valt en alles wijkt.—
• Op de vensterbank zit mijn katje en kijkt
• in de donkere diepte neder,
• zijn staart slingert heen en weder.
• Nu komen van over de zwarte stad,
• nu stijgen op uit het wiegelend nat
• van de kille, duistere grachten,
• de kille, zwarte gedachten.
• Ze zweven zwijgend door 't venster heen,
• op iedere schouder zet zich één,
• op mijn hoofd, mijn borst en mijn brauwen,
• ze drukken met klemmend benauwen.
• En dof hoort mijn oor het vaag gerucht
• der nachtwind die weeklagend zucht,
• de angstige droomen der huizen.
• Mijn lamp blijft peinzend suizen.