Thisbe's tocht naar de voordeur

Naar Gorter

Nu hoor ik voeten van omhoog. Heel zacht
komt zij geslopen door het huis, waar nacht-
schemer vergaard staat rondom op de trappen.
Haar schreden zijn zoo zacht als poezestappen
wen op de daken katers bij het ros
licht van de maan vergaderen. Gehos
bonst hol over de nokken, maar op straat
sluipen de poezen of 't hun niet aangaat.
Of als een spieder uittrekt, in het donker
branden kampvuren, soms ziet men de vonk er
weerkaatsen in de wapenrusting en
de hellebaarden van de wachtposten.
Hij weet dat daar de dood is, maar vergist
zich niet, sluipt door, oog open, oor gespitst:
zoo sloop zij langs de vuren van geel koper
die traproeden brandden in den traplooper.
En telkens stond ze stil, het hoofd gewend
en luisterde, nauwelijks ademend.
De stilte scheen een tropisch oerwoud, zoo-
als op Sumatra zijn en Borneo,
waar in het rond geluiden als gehurkte
roofdieren zitten op de loer. Vaag snurkte
een slaper boven in een slaapvertrek.
Het leek gezaag, dat op een open plek
men hoort in dichter dennebosch, waar mannen
samen een boom doorzagen. In hun kannen
van blauw email hebben zij thee. Gelek
van zaagsel dwarrelt onder de zaagbek;
om beurten trekken zij en trekken niet.
Een spel lijkt dat voor wie van ver het ziet
als jongens spelen in het speelkwartier:
twee groepen trekken touw, er staat plezier
te blozen op hun wangen, nu eens wordt
de eene bijna tot de streep gesjord
en dan weer gaan de anderen terug
tot de verliezer loslaat. Op hun rug
rollen ze dan, de meester komt erbij
en stuurt ze weer naar binnen, blauw hun dij.
Zoo lijkt dat zagen, en als zagen leek
het snurken van den slaper, maar van streek
bracht haar dat niet, ze had nu de begane
grond al bereikt, en gleed geluidloos—zwanen
glijden op vijver zoo, neen, neen het was
of een prinses ging, als het morgen was,
van wit paleis de gouden poort ontsluiten
er waaien vlaggen en een prins staat buiten,
maar zij gaat onbewogen, niemand kan
haar hart zien kloppen onder het kleed van
chineesche zijde en brusselsch kant en tule—
zoo schreed mijn Thisbe door de vestibule
en schoof den grendel van het slot. Hoor hoor,
piepen stijgt op als van een vogelkoor
van jonge musschen in een groene den
die, zittend in het nest, wijd hun monden
opspalken in verlangen naar een versch
ontbijt van muggen en van meikevers.
De deur week open en een straat van licht
viel van de drempel op het ganggezicht.
Daar stond zij even. Zoo staat wel een steen
tusschen twee landen, één licht, donker een.
Toen had ik bij haar willen zijn, en met
geweld haar keeren, maar te laat was het.
Zooals de bloemen van de vorst, ijspegels,
aan dakgoot hangen, dooi maakt dof hun kegels,
droevig is dat, ze glijden weg, zoo gleed
zij door de voordeur, dicht ging die, haar kleed
ving uit het voorportaal nog schemer, en
zij liep het licht in om te sterreven.

- --oOo-- -