Twee muizen

(Een fabel)

Naar Jan Prins

• Twee muizen, zwaar verliefd van zinnen
• werden door ouderlijk verbod
• belet om openlijk te minnen.
• Doch daar een speling van het lot
• beschikt had dat zij buren waren,
• lieten ze in schijn hun liefde varen,
• en hebben in 't geheim zich tot
• den tusschenmuur gewend, die op hun klagen
• bereid blijkt, zelf van steen, een steentje bij te dragen.
• Helaas, die diender dik van huid
• biedt weliswaar hun stemgeluid
• een doortocht, volzinnen en klanken
• bereiken de overzijde, maar
• degenen wie ze hun oorsprong danken
• blijven gescheiden van elkaar.
• Ach liefde liefde, reeds Leander
• en Hero konden bij elkander
• niet komen; naar den diepsten grond
• van 't visschenrijk deedt gij ze zinken,
• zodat zij na den Hellespont
• den zwarten Styx nog moesten drinken.
• Zoo gaat het hier: hun rendez-vous
• helpt beiden naar den Hades toe.
• Zij spreken af bij morgenkoude
• elkaar te ontmoeten op een plek
• waar niemand licht aan denken zoude
• die geen fantast was of een gek:
• een graf verkiezen zij, niet wetend dat
• men binnenkort er voor hunzelven
• nog eentje bij zal moeten delven.
• De minnaar gaat het laatst op pad,
• wat tot gevolg heeft dat de schoone
• als eerste aan 't doel zich komt vertoonen,
• of eigenlijk toch liever tweed;
• een kat die carbonaden eet
• heeft de primeur. Haar kaken, wijd gesperd
• doen 't muisje ik weet niet wat wel duchten.
• Zij laat haar vijandin, bij 't overhaaste vluchten,
• een snorhaar achter als dessert.
• De poes heeft, na met carbonade
• haar buik te hebben volgeladen
• meer uit beleefdheid het present gekeurd.
• De rest is makkelijk te raden.
• Een moord, zoo schijnt het, moet hier zijn gebeurd,
• begaan door een die honger had.
• en die tenslotte voor de raven
• liet liggen wat hij zelf niet at.
• De vrijer, die wat later op komt draven.
• herkent de resten en beseft
• dat het zijn liefje hier betreft,
• en zonder noodeloos te schromen
• heeft hij het leven zich benomen.
• De jonkvrouw vindt het lijk, en zij
• voegt er meteen het hare bij.
• Twee dingen toont ons deze fabel: dat
• men beter ergens anders afgesproken had,
• en verder, dat een muizenleven
• niet klakkeloos mag worden weggegeven.
• 't Is geen bezit, maar leen, slechts tijdelijk beheerd.
• Het sterfelijke lijf werd door de hemelgoden
• tot woonplaats van de onsterfelijke ziel geboden,
• gelijk reeds Plaatoon ons in zijn Timaaios leert.