Pyramus en Thisbe

Naar Speenhoff

• it is het bloedig moordverhaal van Pyramus en Thisbe
• De een, een schone jongeling, wiens ouwe heer in vis dee
• De andere, miss Babylon, de dochter van de buurman,
• Bij wie hij op beperkte schaal des avonds door de muur kwam.
• Die muur had namelijk een spleet (het ding zat er al jaren),
• maar in die tijd had Babylon gebrek aan metselaren.
• De ‘Aziatische idee’, zo heette het, ging voor—en
• men bouwde tegen wil en dank aan de mislukte toren.
• De huisbaas schreef in spijkerschrift, hetgeen een hele toer was,
• een lang request waarin stond dat bij hem de muur ajour was.
• Maar toen het aankwam op de plaats waar zo'n request moest wezen,
• toen brak de spraakverwarring uit en niemand kon het lezen.
• Door deze spleet nu wurmde Thisbe 's avonds hare lippen
• en Pyramus placht dan daaraan een poze-lang te nippen.
• Dat was misschien wel aardig, doch hoezeer zij ook genoten,
• toch waren beiden er op uit hun afzet te vergroten.
• Dus Thisbe op een goede dag sprak in het Babylonisch,
• die muur is toch maar niks gedaan, hij maakt mijn hele koon vies.
• Je hebt gelijk sprak Pyramus, die muur dat is een vieze,
• vanmiddag bij het eten, zat de kalk nog in mijn kiezen.
• Ik heb een plan, we gaan eruit, we doen het clandestien zus
• achter het Wilhelminapark, daar ligt het graf van Ninus.
• Dat is een plekje waar geeneen ons kan bespioneren,
• ik wil nu weleens weten wat wij zonder muur presteren.
• En zo begaven beiden zich met uitgedachte smoezen
• apart naar wijlen Ninus toe om daar te rendez-vousen.
• Doch Thisbe die het eerste kwam werd bleek gelijk een lelie
• toen zij een leeuw trof, juist ontsnapt uit Barnum en Bailey.
• Die leeuw zat daar op Ninus' graf en at wat eens een ree was
• en keek precies of in zijn maag nog plenty plaats voor twee was.
• Het arme kind wist weliswaar het ondier te ontkomen
• maar het kostte haar d'r mantel, die ze pas had laten stomen.
• Toen nu de leeuw verdwenen was kwam Pyramus haar vrijer
• en las op het verscheurde flard de naam van Brenninkmeijer.
• Hij wist dat dit de firma was, waar Thisbe vaste klant was
• en snapte dus direct wat of er met haar aan de hand was.
• Zijn haren rezen overeind, z'n wangen werden sneeuw-wit,
• hij dacht het heeft er alles van dat Thisbe in een leeuw zit.
• Ach waren we nu nog maar thuis, zelfs met de muur er tussen
• want iemand binnen in een leeuw die laat zich lastig kussen.
• Vaarwel mijn ouders, nimmermeer keert Pyramus uw zoon thuis,
• ik sla nu mijn penaten op in huize Aidoneus.
• Hij trok daarop een slagersmes, hij stak het in zijn baadje
• en zonk toen rochelend ineen op Thisbe's C&A-tje.
• Toen Thisbe hem daar liggen vond,—gij raadt het reeds, eilasie
• een mens is van nature toch geneigd tot imitatie!—
• trok zij het mes uit Pyramus en stak het in haar sinus.
• Toen lagen twee kadavers daar, nog afgezien van Ninus.
• Moraal
• Dit drama leert ons iets omtrent de ouderlijke plichten.
• Men dient de gaten in zijn huis terstond te laten dichten.
• Wie dit niet doet die brengt zichzelf in vele ongemakken,
• Dus hebt gij jonge dochters thuis; laat er dan behang op plakken!