Zwanezang

• Is ’t waar dat ik, in langvervlogen dagen,
• Geloofde in dromen en een dichter was?
• Dat jonge meisjes met mijn verzen lagen
• Zich te verzadigen, eenzaam in ’t hoge gras?
• Waarom wil geen mij, eenzaam nu, hergeven
• Wat van de liefde, aan hun bloei verloren?
• Nu ik verminderd ben, na zoveel leven
• Nog zelfs niet zeggen kan: ik ben geboren.
• Is de vervoering in hen opgegaan,
• Die, eens een weelde, mij verwoestend was?
• Ook de engelen die ijl en ver bestaan
• Zijn onbereikbaar voor ’t gebannen ras,
• Dat ze verwekt heeft in verkeer met geesten
• En in volmaakte schoonheid heen liet gaan,
• De goden tot genot. Zij zijn voor ons geweest, en
• Nu gelukzalig en zien ons niet aan.