De ontdekker

• De rustigen die mij tartten te vertrekken
• Heb ik om 't schip te krijgen woest beloofd
• Rijkdommen fabelachtig te ontdekken,
• Waarvoor ik ingestaan heb met mijn hoofd,
• En eindlijk in triomftocht aangebracht.
• Tot zinkens toe geladen lag mijn vloot.
• Wel waren bijna al mijn mannen dood,
• Maar alle havensteden bont bevlagd.
• Toen moest ik knielen voor den gouden troon.
• De koning boog en wilde mij een keten
• Omhangen—die ik hem met wilden hoon
• Ontrukt heb en een hoovling toegesmeten.
• Nu heeft een vrouw mij innig vroom omhelsd,
• En in haar grijze ogen zag 'k mijn vrede.
• Ik neeg—maar in mij brandde toch het felst
• 't Vuur dat mij voorschrijft buiten rust en rede.
• En haastig heb ik mij weer ingescheept,
• Zeker van een ontdekking, anders groots,
• Maar ben door onweerstaanbaar drift gesleept
• Naar zeeën leeg en kusten steil en doods.
• Nimmer belijd ik mijn dwaling, mijn zwak.
• Voor dezen blinden muur zal 'k blijven kruisen
• Tot 't eind der wereld met mijn trouwe wrak,
• Waarop drie kale masten: galgen? kruisen?