Zeemans herfstlied

• 't Geweld van de wervelende vlagen
• Verwoest de weerloze bloemen
• en plundert de steunende hagen,
• De blanke meren vertroebelen.
• Had ik nu een nederige hoeve
• En kinderen spelende buiten,
• Om aan de beregende ruiten
• Gedachtloos gelukkig te toeven.
• Na 't zwerven en stuurse staren
• Over de eeuwige zee,
• Na 't eindeloos tumult van gevaren:
• De stilte van een vredige stee.
• Maar het is anders geworden,
• Mijn makkers zijn vroeg gestorven
• Of in ander alleen—zijn verzworven.
• Ik strandde in een dode stad,
• Bewandel een eenzaam pad,
• Vertrouwd met vergeten graven,
• Omspeeld door zieltogende blaren.