Angústia

• De zee trekt onder de nacht
• Naar vele verlaten stranden;
• Als een vloeibare wind is zijn klacht,
• En zout, zoals tranen branden.
• Ik voel dat overal waar de
• Branding in snikken breekt
• Tegen de kusten der aarde,
• Mijn leed met zijn golven smeekt
• Om de verloren genade
• Jou weer nabij te zijn.
• Ik wil van mijn schip af waden
• Naar iedere einderlijn.
• Want nergens en overal,
• Als ’t licht van de maan uit de wolken,
• Doolt mijn verdriet door ’t heelal
• En wil zich verdrinken in kolken.
• Maar ik weet dat de zee en ik
• Des nachts hetzelfde voelen,
• Om één leed tezamen woelen
• Op ’t oeverloos bed tot een snik.
• Zo zocht ik om te vergeten
• Dat ik alles verloor om een vrouw;
• Maar waar hij ook door haar schijnt bezeten,
• Word ik toch weer gedompeld in rouw.