Hamlet in Dutch

• Hamlet:   Zijn of niet zijn; dat is de vraag
• [...]
• Want wie verdraagt de smaad van deze wereld,
• [...]
• Zo maakt het denken lafaards van ons allen
• [...]
• ondernemingen van groot belang verzanden in oeverloos gepeins
• [...]
• Ophelia, gedenk in jouw gebeden al mijn zonden.

• Hamlet:   Zijn of niet zijn, daar gaat het om.
  Is het eervoller om in je hoofd die voortdurende aanvallen van het nietsontziende lot te verdragen of de wapens op te nemen tegen de zee van moeilijkheden en er al vechtend een einde aan te maken? Doodgaan, slapen. Meer niet; te weten, dat die slaap de duizend aangeboren angsten die in je lichaam huizen, verjaagt. Het zou een welkom einde zijn. Doodgaan, gaan slapen, slapen, wie weet dromen? Daar zit het probleem, want wat wij in die doodsslaap, vrij van aardse onrust, kunnen dromen, doet ons aarzelen. Die twijfel is er de oorzaak van dat deze rampspoed nooit zal ophouden. Want wie verdraagt de martelingen van de wereld, de dwang van de dictator, de verachting van de rijken, het verdriet om een verloren liefde, de gerechtelijke dwaling, de ambtelijke willekeur en de trap na voor zelfs de kleinste goede daad, als hij zichzelf daarvan kon verlossen met één dolkstoot? Wie zou in pijn en ellende willen leven, als niet de angst voor dat wat na onze dood komt, dat onontdekte land, waaruit geen reiziger ooit terugkeert, onze wil verlamt en ons nog liever dit vertrouwde lot doet dragen dan vluchten naar iets dan ons onbekend is? Zo maakt het denken lafaards van ons allemaal en verziekt de somberheid de vastberadenheid en verzanden belangrijke ondernemingen door dit gepeins in loze woorden.

• Hamlet:   Bestaan of niet bestaan, aanschouw hier de vraag

• Hamlet:   Want wat wij in die doodsslaap kunnen dromen,
• Als wij van aardse kwelling zijn bevrijd,
• Dwingt ons tot aarzelen. Daar zit de schroom,
• Die al die smart zo lang in ’t leven houdt;
• lijken te besmetten.

• Lord Polonius:   Ik hoor hem komen, laten wij ons terugtrekken, heer.
• Exeunt King Claudius en Polonius
• Enter Hamlet
• Hamlet:   Om te zijn, of niet te zijn: dat is de vraag.
• Is het edeler in de geest om lijdzaam te berusten in
• De stoten en steken van een buitensporig lot,
• Of om de wapens op te nemen tegen een zee van onheil,
• En door weerstand het te beëindigen? Sterven: slapen;
• Meer niet; en door een slaap zeggen we een halt toe aan
• De hartepijn en de duizend natuurlijke schokken
• Die het vlees eigen is, het is een toestand
• Om hartstochtelijk naar te verlangen. Te sterven, te slapen;
• Te slapen: wellicht te dromen: ai, daar is de kink in de kabel;
• Want welke dromen kunnen komen in die slaap des doods
• Als we deze sterfelijke cocon hebben afgeworpen,
• Doet ons twijfelen: daar is de blik
• Die een ramp maakt van zo lang leven;
• Want wie verdraagt vrijwillig de klappen en hoon van de tijd,
• Het onrecht van de onderdukker, het verlies van eigenwaarde,
• De kwellingen van onbeantwoorde liefde, de traagheid van het recht,
• De arrogantie van de bureaucratie en de afwijzingen
• Die de trouwe verdienste ondervindt van de onwaardige,
• Wanneer hij zijn einde kan bewerkstelligen
• Met een doodgewone dolk? wie zou zulke lasten verdragen,
• En liever zwoegen en zweten onder een ellendig leven,
• Als niet de dreiging van iets na de dood,
• Dat onontdekte land van welks grenzen
• Geen reiziger ooit weerkeert, de wil verwart
• En ons liever de lasten die we hebben doet verdragen,
• Dan te vluchten naar andere die we niet kennen?
• Zo maakt het bewustzijn lafaards van ons allemaal;
• En zo raakt de eigen kleur van vastberadenheid
• Verwaterd in de bleke blik van het denken,
• En ondernemingen van groot gewicht en momentum
• Raken in dat opzicht ontspoord,
• En verworden tot inactie.—Stil nu!
• De lieftallige Ophelia! Nimf, laat in uw gebeden
• Al mijn zonden worden herdacht.
• Ophelia:   Goed mijn heer,
• Hoe gaat het uwe hoogheid deze dagen?
• Hamlet:   Ik dank u vriendelijk; goed, goed, goed.
• Ophelia:   Mijn heer, Ik heb souvenirs van u,