Het Zangspel

• Een kalme, wijde nacht. De volle maan
• hoog en alleen boven de ronde boomen,
• die bij elkander op het voorplein staan,
• en waaromheen zich 't uur ligt te verdroomen.
• Een menigte op den ongelijken grond
• en op de langzaam afdalende treden,
• die als een schelp van ruimte en duister rond
• den voortgang liggen van het spel beneden.
• Schoone gestalten, levend in het licht,
• lenige knapen, rustig ranke vrouwen,
• in den zangerigen schemer opgericht,
• waarbovenuit gebaren zich ontvouwen.
• Dan, —men weet niet vanwaar, —het diep geluid,
• dat om ons gonzen komt uit bronzen schalen,
• 't afzonderlijk geneurie van een fluit,
• dat voor zich heen den nacht schijnt in te dwalen.
• en de voltrekking der gewijde sprook,
• van mond tot mond door eeuwen heen gedragen,
• en waar rondom iets drijvende is als vlagen
• van offergeuren en van altaarrook.
• Uren aan uren gaat het schouwspel voort.
• Niets is er, dat zich roert onder de kronen
• die zooveel jaren heugenis bewonen,
• niets, dat het in zichzelf volmaakte stoort.
• Langzaam, als lichte vogels, komt een vlucht
• van kleine wolken in den hemel glijden.
• Dan later, is het leeg weer aan de lucht. —
• Een speeltuig blijft de stilte begeleiden.