De Wegen

• Alom, in 't Javaansche land,
• gaan de wegen, —gaan de wegen
• donkerte in en zonnebrand.
• Waartoe, waartoe voeren zij ?
• Tot de verten, —tot de verten
• van de kim, en daar voorbij.
• En tot de verheven rust
• der geweldige vulkanen
• gaan zij op vanaf de kust.
• Hoever men ze langs kan gaan?
• Tot het einde, —tot het komend
• einde zelf van dit bestaan.
• En waar men zich vindt gebracht?
• Voor de stilte, —voor de koele
• diepe stilte van den nacht.
• Eenmaal is een wandelaar,
• zegt men, langs de late wegen
• 't avond-hoogland in gestegen
• tot den verren zoom, vanwaar
• men de wereld overziet.
• Telkens hooger klom zijn lied,
• en nog lang, nog lang nadien
• heeft zijn klare stem geklonken.
• Niemand heeft hem weergezien.
• Maar bij tijden, naar men zegt,
• als zich de avond zonnedronken, —
• zóó een pauw, die staat te pronken, —
• wijd over de wolken legt.
• als nabij den kraterrand
• schaduwen en vreemde schimmen
• de verlatenheid beklimmen
• waar de roode zon in brandt.
• ziet men in die wildernis
• over hellingen en holen
• eenzaam een gestalte dolen...
• En opeens wordt men 't gemis
• zich bewust van wat in 't leven
• nimmer te verwerven is.