De Vulkanen

• Als donkere onverganklijkheden
• van stilte, als werelden van rouw
• tusschen het uitgestrekte blauw
• des hemels en het land beneden,
• als onweerstaanbaren, die tot
• het eeuwige zich intocht banen
• vanuit het schamele aardsche lot,
• staan boven Java de vulkanen.
•  
• De regen ruischt
• en ritselt om hun zijden,
• de schemer huist
• om hun gestalten heen,
• boven het land,
• zijn verten en zijn tijden,
• staan zij geplant,
• ontzaglijk en alleen.
•  
• De wolken uit
• en nevelrijke streken,
• aan elk geluid,
• aan elken drift ontvlucht,
• rijzen zij op
• in 't morgenlicht, en steken
• hun gaven top
• de stilte in van de lucht.
•  
• Tot van zijn vuur,—
• om hun rijzige leden,—
• het middagsche uur
• de felle vlagen slaat,
• tot in den nacht
• met zijne onzienlijkheden
• de late pracht
• van 't zonlicht ondergaat.
•  
• Dan stijgen zij,
• in eenzaamheid gesloten,
• 't rijzend getij
• van stilte en donkerte in,
• en om hun hoofd,
• den hemel in gestooten,
• vloeit het gedoofd
• licht af in 't nachtbegin.
•  
• Zoo staan zij rank
• omhoog, tot in den morgen
• de wereld blank
• en bloeiend wordt in 't rond,
• maar in den rand
• van dooden steen verborgen,
• diep in hen, brandt
• de vreeselijke wond.
•  
• Als eeuwige ontoeganklijkheden
• van stilte, als werelden van rouw
• tusschen het onmeedoogend blauw
• des hemels en het land beneden,
• met hun omhoog gestoken vanen
• van damp, in statig evenwicht
• langzaam uitrollend in het licht,
• staan boven Java de vulkanen.