De Vlieger

• Zal mijn heftig hart bedaren,
• nu de reis begint
• om den hemel in te varen
• en den wilden wind,
• om in verten te verblijven
• waar de vogel roeit,
• waar de wolken langzaam drijven,
• van het licht omvloeid?
• Zal ten slotte ik op dien hoogen,
• op dien steilen tocht,
• de verlossing vinden mogen,
• die ik zoo lang zocht,
• zal ik voor het ongedachte,
• voor het wonder staan
• in de ruimten die ons wachten?
• Kom, —de reis vangt aan.
• Van het water opgestegen,
• hoog over de ree,
• zien wij al het land gelegen
• en de wijde zee,
• en de wolkenschaduw trekken,
• diep nabij de kust,
• en er veld na veld bedekken
• met haar koelte en rust.
• Uit het duistere geheven
• der onpeilbaarheid
• liggen, op hun witte reven,
• de eilanden gespreid,
• ieder in den ring geklonken
• van het gave strand,
• waar de zeedrift, zonnedronken,
• over bruist en brandt.
• En wij sturen, —en wij sturen
• in de klare lucht,
• aan den gang der eindige uren,
• aan den tijd ontvlucht,
• aan de verte ons toevertrouwend
• waar ons hart om hijgt, -
• wijder ziend en dieper schouwend,
• naar men hooger stijgt.
• Wijder ziend en vaster wetend
• naar men stiller leeft,
• naar men, eigen leed vergetend,
• eerlijker vergeeft, -
• eerlijker zich weet te schikken
• naar dien deelgenoot
• onzer eenzaamste oogenblikken,
• den getrouwen dood.
• Hoe eenvoudig, na dit even
• hoog als hel festijn
• der aanschouwing, zal het leven,
• zal de wereld zijn,
• nu dit einderwijd gewemel
• ons heeft toebehoord...
• In het licht, tegen den hemel,
• gaat de vlieger voort.