Gesneeden Steenen

I

• Zooals de beeldsnijder gebogen
• zijn liefdevolle taak voltrekt
• opdat wat in hem werd gewekt
• zich voor zijn oog voltooien moge,
• zooals dan telkens bij zijn pogen
• zich in hem elke vezel strekt,
• opdat zijn schepping onbevlekt
• en onbeschadigd zij voltogen,
• en zooals hem de wereld rond
• dat eene beeld dan schijnt verdwenen,
• zooals uit alles om zich henen
• hij zich in de gewijde stond
• des wordens de bevrijding vond
• gebracht, —zoo sneed ik deze steenen.

II

• Het avonduur, dat wij besteedden
• in aandacht en verheldering,
• hield ons gevangen in zijn kring
• van heimlijke aangelegenheden.
• De nacht, in looden wolken, hing
• al dreigende uit over den breeden
• besloten boschrand, waar beneden
• een vijver nog wat licht ontving.
• Nabij den bodem, hier en daar,
• was er geritsel in de struiken,
• en als den schim van een gebaar
• zagen wij in den schemer duiken,
• alsof daar iets voor den geduchten
• terugkeer van het duister vluchtte.

III

• O, in uw teederheid te rusten,
• een donker man, en toch een kind,
• dat aan reeds lang ontvloden kusten
• ten slotte alleen voldoening vindt.
• Den toeverlaat, in levens lusten,
• te weten van uw stil, bemind
• gelaat, en van den wel bewusten
• zuiveren blik waarin gij zint.
• Veilig en diep in 't overgolven
• uwer genegenheid bedolven,
• zie ik de verre wereld aan, —
• en telkens meen ik het gebeuren,
• dat begenadigden verstaan,
• vanuit uw bijzijn te bespeuren.

IV

• Wij zaten, —en de wijde kronen
• van het geboomte voor ons uit
• stonden ontruimd van het geluid
• der vogelzwermen, die er wonen.
• Een enkel orgelend gefluit
• alleen verhief zich in den schoonen,
• kristallen avond, met zijn tonen
• als van een weekbespeelde luit.
• Wij zaten, —en het licht ging onder.
• Ver aan den hemel werd het wonder
• om ons voltrokken van den nacht.
• Het land, van donkerte overslopen,
• verstilde zich, en ongedacht
• gingen zijn diepten voor ons open.

V

• Ik wil in marmeren gedichten
• uw beeld in mij bestendigd zien,
• ik wil de liefde, die ik dien,
• in mij dit eenige outer stichten,
• ik wil voorgoed aan u verplichten
• èn wie gezegend zijn, èn wien
• dit heil ontbreekt, —en wie misschien
• zich weren mochten toch doen zwichten.
• Ik wil, —maar ach, ik wil uwe oogen,
• ik wil uw hoofd op mij gebogen,
• ik wil de weldaad van uw mond, —
• ik wil in uw vertroostende armen
• mijn afgehunkerd hart verwarmen, —
• alsof daarbuiten niets bestond.

VI

• Over het land van ons verlangen
• was de verheven hemel, strak
• en ongenaakbaar, als een dak
• van louter zonlicht uitgehangen.
• De middag, in het vijvervlak,
• lag als in roerloosheid gevangen.
• Daar was geen rimpel, die het lange
• bestendig zijn der stilte brak.
• Geen windje waaide er aan de lucht.
• Daar was geen enkel ver gerucht
• in 't wijde uur waar de hitte in trilde.
• Daar was alleen, vanuit het riet,
• een kleine vogel, die zijn lied
• al hooger en al hooger tilde.

VII

• Zooals in gothische tafreelen
• om de gestalte van de Maagd,
• die 't Heilig Kind in de armen draagt,
• het landschap tot in onderdeelen
• te zien is, met zijn onvervaagd
• verschiet, waar achter spitse abeelen
• de kim een glans schijnt te overspelen,
• waaruit de hemel zelf ons daagt, —
• zooals om de geheven handen
• des schenkers men, over de landen,
• als van het eeuwige doorpereld
• de lucht ziet, en het schoonverlichte
• gebied der stilste vergezichten, —
• zoo ligt mij rondom u de wereld.

VIII

• Toen uit de kronkelige kreken
• der kust de mensch te voorschijn kwam,
• en de eerste maal het ondernam,
• in 't onomvatbare af te steken,
• en toen, —het land uit zicht geweken, —
• hij vóór zich met zijn hooge vlam
• den avond als achter een dam
• van dreigend water uit zag breken,
• toen, in zijn vaartuig dat, omgeven
• van 't eeuwige, de golven kliefde,
• vond hij zich hulpeloos en klein.
• Zoo, uit de kreken van het leven,
• mocht het ook ons te moede zijn
• voor de eindeloosheid van de liefde.

IX

• Doorzichtig stond over de duinen
• de zomeravond op het land
• en hield, binnen zijn wijd verband
• van stilte, donkere olmekruinen
• en populieren, aan den rand
• van diep gelegen kweekerstuinen,
• als één geheel tegen het bruine,
• doorschemerde verschiet in stand.
• De vaart lag in het late licht
• te blinken, en een oud man boomde
• met langen stap zijn vaartuig voort.
• Daar kwam geen kreet, geen klank, geen woord...
• Daar was, in 't uur dat zich verdroomde,
• een glans alleen om uw gezicht.

X

• Hoe dikwijls, in vertwijfelde uren,
• had zich ons inzicht niet verward,
• hoe menigmaal had niet ons hart
• de eigene driften te verduren?
• Hebben wij niet ons heil getart,
• hebben wij niet te zeer het pure
• geluk miskend, en bij het turen
• in 't onvervulbare volhard?
• Hebben wij niet het schoone leven
• al te onbedachtzaam prijs gegeven,
• hebben wij niet den dag verzaakt?
• Maar hebben wij niet ongeweten
• iets van het eeuwige aangeraakt,
• iets van het maatlooze gemeten?