Holland en de Zee

• Wanneer ge ontwaakt, mijn Land, uit de beklemming
• Van uw vernedering, uw slavernij,
• Als gij bevrijd u voelt uit de overstemming
• Van rede en recht door botte dwinglandij,
• Als gij de bulderstem niet meer zult hooren,
• Die tevergeefs zich u wou doen verstaan,
• Als dreigement en vleitaal aan uwe ooren
• Gelijk de wind zal zijn voorbij gegaan,
• Wanneer ge ontwaakt, mijn Land, en de bezinning
• Op eigen drang en daad hervinden zult,
• Niet slechts van hunkring meer naar de overwinning,
• Van wat u 't onontbeerlijkste is, vervuld,
• Wat zal uw luistrende aandacht dan ontwaren?
• De hartklop van uw werven is verstomd.
• Uw havens liggen woest en onbevaren.
• Geen kreet, geen klank daaruit, die tot u komt.
• De kaden zijn vernield, de ranke kranen
• Liggen geknakt, de loodsen leeggestroopt.
• Geen vaartuig komt daarheen zich doortocht banen.
• Tot de dukdalven zelf heeft men gesloopt.
• Geen davering over uw stalen bruggen:
• Zij liggen afgestort in de rivier.
• Geen sleepbedrijf, stroom-af, stroom op, in stugge
• Volharding, geen verkeer meer, geen vertier.
• 't Ligt alles in stilzwijgendheid verzonken.
• Geen vee, dat loeit over den waterkant:
• Het is geroofd, de weide ligt verdronken.
• Waar klinkt zij nog, de stem van Nederland?
• Waar is dat luid getuigenis gebleven
• Van wat gij eenmaal waart, van zooveel kracht
• Tot eigen daad, van zooveel lust, te leven?
• [...]