De heirweg

• Over den hoogen heirweg drijft en draait
• de menschenmenigte. In dichte drommen
• ziet men geduldig zich de ruggen krommen
• naar ‘t warlens stof, waar ieder werkt en slaaft.
•  
• Den trotschen wagen des triomfs versieren
• vlaggen van haat en wimpels rood als bloed:
• het felle zonlicht zinkt met rossen gloed
• over de ronding van gespannen spieren.
•  
• Maar weinigen begaan de stille paden
• waar, langs de glooiing van den weg,
• ‘t woud schemert en waar, hoog achter de heg.
• verdere schemnmer valt te raden.
•  
• waar schaduwen in zachter schaduw glijden,
• ‘t argeloos licht gevangen ligt in ‘t groen,
• waar zij, die zelden wat zij doen,
• de wegen gaan, die neregens heen geleiden
•  
• Nergens dan naar besloten boschpartijen,
• naar golvend gras, glanzig in zonnengoud,
• en, door de koele diepten van het woud,
• naar ‘t uitzicht over wijde landerijen.