De Dichter der Beatrijs

• Bij dichten vondt ge weinig baat.
• Men gaf u, zegt ge, vaak den raad,
• uw dagen beter te besteden.
• Het schonk u niet dan schraal gewin:
• al gaf men uit, het bracht niet in,—
• en zoo, als toen, is het nog heden.
•  
• Maar in uw hart,—al vond zijn lied
• de opmerkzaamheid der menschen niet,—
• liet zich de dichter niet vermoorden,
• en onverschuldigd, ongevraagd,
• tot voor de voeten van de Maagd,
• droegt ge de wijgift uwer woorden.
•  
• Ge zongt. En in uw gave taal
• werd het eenvoudige verhaal
• tot een vertroosting veler smarten.
• Ge zongt, zooals een dichter doet,
• uit de stilte van uw gemoed,
• uit de bewogenheid uws harten.
•  
• Uw beeld verliest zich in 't verschiet,
• uw naam, uw woonstee kent men niet,
• uw leven niet in deze landen.
• Van uw bestaan bleef ons alleen,
• door aller tijden diepte heen,
• 't zuiver mirakel uwer handen.
•  
• Want omderwille van de non,
• die liefde niet verloochnen kon,
• treedt in uw woord,—opdat zij moge
• van zondes boetschuld zijn bevrijd,—
• de schoonheid zelve in dienstbaarheid...
•  
• Daar is het wonder mee voltogen.

• Van dichten comt mi cleine bate.
• Die liede raden mi dat ict late
• Ende minen sin niet en vertare.
• Maer om die doghet van hare,
• Die moeder ende maghet es bleven,
• Hebbic een scone mieracle op heven,
• Die God sonder twivel toghede
• Marien teren, diene soghede.
• Ic wille beghinnen van ere nonnen
• Een ghedichte. God moet mi onnen
• Dat ic die poente moet wel geraken
• Ende een goet ende daer af maken
• Volcomelijc na der waerheide
• Als mi broeder Ghijsbrecht seide,
• Een begheven Willemijn.
• Hi vant in die boeke sijn.
• Hi was een out ghedaghet man.