De Beek

• Van de hoog omgroeide toppen
• naar de vlakte, —als uit een kreek
• van geheimenis en duister
• en verborgen koelte, —bleek
• en onzeker in het krieken
• van den morgen, vloeit de beek.
• Rusteloos, —alsof zij, telkens
• weifelend, zich vergewist,
• dat zij niet al van den aanvang
• in het volgen zich vergist
• van den haar bestemden voortgang, —
• doolt zij in den morgenmist.
• En zij waagt zich in het nieuwe
• blanke wonder van den dag
• dat zij uit het woud al vóór zich
• als een vreemde toekomst zag, —
• dat zij nu als wat bereikt is
• eindelijk ervaren mag.
• De verlatene ochtenduren
• heel den heeten middag door
• tot den naderenden intocht
• van de schemering, —tot voor
• de bedreiging van den avond, —
• windt zij glinsterend haar spoor.
• En terwijl zij in de vlakte
• zich ontkronkelt, bocht na bocht,
• is het, of zij iets in elke
• nieuw ontdekte verte zocht, —
• iets wat zij in haar verwachting
• omdroeg, maar niet vinden mocht. —
• Zou het in de schoone diepte
• van het lager landschap zijn, —
• in de heimelijke stilte
• van een schaduwvol ravijn,
• of in de verheven, kalme
• verten van den avondschijn? —
• Altijd, —altijd vloeit zij verder...
• Tot ze, aan de begrenzing schier
• van het daglicht, voor de ruimte
• van een open dal komt. —Hier,
• meent zij zeker, moet het wezen...
• En zij valt in de rivier.