De Zelfmoordenaar

• In het diepst van het woud
• – 't Was al herfst en erg koud –
• Liep een heer in zijn eentje te dwalen.
• Och, zijn oog zag zo dof!
• En zijn goed zag zo slof!
• En hij tandknerste, als was hij aan 't malen.
• “Ha!” dus riep hij verwoed,
• “'k Heb een adder gebroed
• Neen, erger, een draak aan mijn borst hier!”
• En hij sloeg op zijn jas,
• En hij trapte in een plas;
• 't Spattend slik zijn boordje bemorst schier.
• En meteen zocht zijn blik
• Naar een eiketak, dik
• Genoeg om zijn lichaam te torsen.
• Daarna haalde hij een strop
• Uit zijn zak, hing zich op
• en toen kon hij zich niet meer bemorsen.
• Het werd stil in het woud
• En wel tien maal zo koud,
• Want de winter kwam. En intussen
• Hing maar steeds aan zijn tak,
• Op zijn dooie gemak,
• Die mijnheer, tot verbazing der mussen.
• En de winter vlood heen.
• Want de lente verscheen,
• Om opnieuw voor de zomer te wijken.
• Toen dan zwierf – 't was erg warm –
• Er een paar arm in arm
• Door het woud. Maar wat stond dat te kijken!
• Want, terwijl het, zoo zacht
• Koozend, voortliep en dacht:
• Hier onder deez eik is 't goed vrijen,
• Kwam een laars van den man,
• Die daar boven hing, van
• Zijn reeds lang verteerd linkerbeen glijden.
• “Al mijn leven! van waar
• Komt die laars?” riep het paar,
• En werktuigelijk keek het naar boven.
• En daar zag het met schrik
• Dien mijnheer, eens zoo dik
• En nu tot een geraamte afgekloven.
• Op zijn grijnzende kop
• Stond zijn hoed nog rechtop,
• Maar de rand was er af. Al zijn linnen
• Was gerafeld en grauw.
• Door een gat in zijn mouw
• Blikten mieren en wurmen en spinnen.
• Zijn horloge stond stil,
• En één glas van zijn bril
• Was kapot en het ander beslagen.
• Op de rand van zijn zak
• Van zijn vest zat een slak
• Een erg slijmerige slak, stil te knagen.
• In een wip was de lust
• Om te vrijen geblust
• Bij 't paar. Zelfs geen woord dorst het spreken.
• 't Zag van schrik, zoo spierwit
• Als een laken, wen dit
• Reeds een dag op het gras ligt te bleken.