Aan Rika

• Slechts éénmaal heb ik u gezien. Gij waart
• Gezeten in een sneltrein, die den trein,
• Waar ik mee reed, passeerde in volle vaart.
• De kennismaking kon niet korter zijn.
• En toch, zij duurde lang genoeg, om mij
• Het eindloos levenspad met fletsen lach
• Te doen vervolgen. Ach! geen enkel blij
• Glimlachje liet ik meer, sinds ik u zag.
• Waarom ook hebt gij van dat blonde haar,
• Daar de engelen aan te kennen zijn? En dan,
• Waarom blauwe ogen, wonderdiep en klaar?
• Gij wist toch, dat ik daar niet tegen kan?
• En waarom mij dan zo voorbijgesneld,
• En niet als de weerlicht 't rijtuig opgerukt,
• En om mijn hals uw armen vastgekneld,
• En op mijn mond uw lippen vastgedrukt?
• Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
• Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
• Dan, onder hels geratel en gestamp,
• Met u verplet te worden door één trein?