De bleeke jongeling

• 't Avondt. Aan de westertrans
• Zinkt, in goud gehuld en glans,
• Statig 't zonnelicht ter neer
• In den schoot van 't wieglend meer,
• Dat, als 't bloosde van verlangen,
• Om het in zijn bed te ontvangen,
• Inkarnaat voelt gloeien op zijn wangen.
• 't Avondt. Door het heidekruid
• Suist als aeoolsharpgeluid
• 't Windeken en kust zoo zacht
• Al de bloempjes goedennacht.
• 't Orgelend lied der vooglenkelen
• Zwijgt in 't loover der abeelen,
• 't Sjirpend krekeltjen in de struweelen.
• 't Avondt. Aan den zoom van't meer
• Zit een bleeke jongeling neer.
• 't Donker oog, naar 't west gericht,
• Volgt het scheidend zonnelicht.
• Tranen aan dat oog ontleken,
• Die van grievend lijden spreken,
• Lijden,—dat een jongelingshart doet breken.
• 't Nacht. En lange reeds verdronk
• Ook de laatste zonnevonk.
• Duisternis als van het graf
• Daalde op meer en velden af.
• Slechts het suizen van de blaren
• Hoort men en 't geruisch der baren.—
• Immer blijft de jongeling voor zich staren.
• 't Morgent. En een maagdlijk blond
• Verft in 't oost den horizont.
• 't Blond verzilvert. 't Zilver smelt
• Tot een goudzee. Trotsch ontsnelt
• 't Vlammend zonvuur aan de kimmen.
• Damp en nevelen verglimmen
• Straks tot purper bij zijn opwaartsklimmen.
• 't Morgent. Aan den zoom van 't meer
• Zit nog steeds de jongeling neer,
• 't Bleek gelaat naar 't west gericht.
• Maar zijn oog is blind voor 't licht,
• Voor de bloemen, weer ontloken.
• Opgehouden heeft te koken
• 's Jongelings bloed.- Zijn harte was gebroken.