Aan Jacoba

• En uw groote bruine blikken
• Schuilt een wondre toovermacht.
• Nu eens troosten zij mij zacht;
• Dan weer doen ze mij verschrikken.
• Praat ik rustig met u over
• Iets van algemeen gewicht,
• Vriendlijk straalt dan uw gezicht,
• Als de maan door lenteloover.
• Maar nauw waag ik het te klikken
• Van mijn hard poétenlot,
• Of meedoogelooze spot
• Vuurspuwt uit uw donkre blikken.
• Is het dan zoo iets bespotlijks,
• Steeds te plassen in een zee
• Van het onverklaarbaarst wee?
• Is dat niet iets gruwzaam-godlijks?
• Hoe? Reeds fonklen weer uw blikken?
• Enge, och, genade! Ik zweer:
• 'k Spreek nooit van mijn lijden weer!
• Stom hoop ik mij dood te snikken.