Aan Hedwig

• Wat nu een kerkhof in mij is, was, lang geleên,
• Een vrolijk marktplein, waar een dartle zwerm dooreen
• Krioelde van de dolste droomen, somtijds wel
• Wat al te dol, en toch vermaaklijk en hun spel.
• Het was me een leventje daarbinnen! Zien verging
• Een mensch en hooren. Doch op eenmaal, daar verging
• Een aaklig steunen 't blij rumoer, en dan—een gil
• Als van een zinkende equipage. En toen was 't stil.
• Ach, wat geen enkle van mijn droomen had verwacht:
• Een zoete vrouwenhand had ze allen omgebracht.
• Zoet, valsch, arm handje! 't Vonnis, dat u trof, was zwaar:
• Gij hebt u moeten geven aan een weduwnaar.
• Gij glimlacht, Hedwig, maar ik zeg u, glimlach niet!
• Nog strenger oordeel zie ik voor u dagen in 't verschiet.
• De hand, die eens mijn dromen worgde, was wel wreed,
• Maar wreeder was nog, wat uw dartle hand misdeed.
• Op de piano dansend dorst uw hand begaan,
• Wat zelfs hyena's slechts bij nacht bestaan:
• Met onbarmhartig-smeltendteêr klaviergeluid
• Trok ze al mijn doode dromen weer hun graven uit.
• Afschuwlijk! Wat reeds halfvergaan was in den schoot
• Van mijn gemoed, dat woelde uw wreevle hand weer bloot
• Het is daarbinnen niet meer uit te houden! 'k Stik,
• Als ik maar even afdaal in mijn eigen ik!
• En toch, met wellust zou 'k me domplen in mij zelf,
• Kon 'k u slechts met mij sleuren in dat grafgewelf.
• Als 'k u daar, Hedwig, in de stikstof smoren zag,
• Hoe zou mijn ziel dan dreunen van mijn laatste lach!