Frits en Kee

• Zij heette Kee. Hij schreef zich Frits.
• Zij zag wat scheel. Hij liep mank.
• Een eng'lenpaar. Maar zij erg bits,
• En hij verschriklijk aan de drank.
• Zo woonden ze in een lekke schuit,
• Als twee marmotjes in hun hol.
• Geregeld schold zij hem de huid
• En dronk hij zich met bitter vol.
• De tijd vliegt snel, vooral wanneer
• De liefde 's levens zuur verzoet.
• Hun koopren bruiloft kwam dus, eer
• Het minnend paar het had vermoed.
• In zijn verrassing leegde hij
• Reeds 's morgens vroeg zijn tweede fles;
• En van weeromstuit raasde zij
• In ééns wel voor een week of zes.
• Doch ziet!—Terwijl de teedre bruid
• Haar eedle bruidegom en heer
• Nog streelde, zonk opeens de schuit
• Tot op de boom der stadsgracht neer.
• Het water stroomde 't roefje in
• En vulde in nog geen ommezien
• Frits' lege fles, zijn gemalin
• En ook hemzelve bovendien.
• Toen taald' hij naar geen drinken meer,
• En Keetje hield voorgoed de mond.
• Dat was voor de allereerste keer
• In hun gelukkig echtverbond.