De dichter

• Ver boven 't stofgewriemel dezer aarde
• Verheft zich 's zangers dichtvuurgeest en zweeft
• In de aethersfeer, waar de Engel van de Toekomst,
• De Seraf van het Profetisme leeft.
• Op condoerwieken opgestegen vaart hij
• Dwars door der elementen wendling heen;
• Vertreedt de sporen van 't heelal en toovert
• Tot heden èn de Toekomst èn 't verleên.
• De millioenen bollen staren duizlend
• Met ingehouden adem naar zijn vaart,
• Den zonneglans verschiet tot niet en de afgrond
• vergeet zich zelf, waar hij zijn blik ontwaart.
• De donder smelt met 't lied der nachtegalen
• In één tot Englenharpenmelodie
• Bij 's Dichters heil'ge naadring en de Grondstof
• van 't Al lost op in Grondstofpoëzie.

• Ha! Zalig is uw lot, o vorst der Zangen!
• o Kind en vader tevens van het Lied!
• Als gij en aarde en hel en hemel de' aanblik
• Van de' allergrootsten graad van grootheid biedt!