Aan Betsy

• Het heugt mij als de dag van gistren. Op het mos
• In hartverovrend achtelooze houding lag
• Uw rijzige figuur, wijl de anderen het bosch
• Langzaam doordwaalden. 't Was een vreeslijk heete dag.
• Gij hieldt mijn veldflesch aan uw rozenlipjes, droog
• Van 't lachen. Diep-gemoedlijk, als wen de avondklok
• Door 't dal luidt, klonk het in uw keel. En zacht bewoog
• Uw zoete strot zich op en neer bij elken slok.
• Intusschen leunde ik schilderachtig op den tronk
• Eens duizendjaargen eiks en vroeg mij heimlijk wat
• Voor smaak wel 't lot had, dat het aan een veldflesch schonk,
• Wat droomend slechts mijn dichtermond genoten had.
• O, ware het noodlot niet alleen behept met koud
• Verstand maar ook met warm gevoel,—uw poezle hand
• Had plots de flesch, zoodra ze leeg was, door het woud
• Gekeild, en op mijn lippen had uw mond gebrand.
• Nu echter dronkt ge alleen de flesch leeg, onbewust,
• Dat de inhoud nog al koppig was,—'t was witte port,—
• En sloot uw loddrige oogjes dicht en sliept gerust.—
• Nooit heb ik zóóveel tranen op één dag gestort.