De wolken

• Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
• Lang-uit met moeder in de warme hei,
• De wolken schoven boven ons voorbij
• En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.
• En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
• Daar gaat een dame, schapen met een herder—
• De wond'ren werden woord en dreven verder,
• Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.
• Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
• Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
• Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
• Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.
• —Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
• En wijst me wat hij in de wolken ziet,
• Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
• De verre wolken waarom moeder schreide.—