Satyr en Christofoor

• ‘Ach, Christofoor, vertrouwder
• In 't water dan op 't land,
• Til het kindje van je schouder,
• Geef zijn handje me in de hand;
• Ik wijs het in de bosschen
• De bronnen en de mossen,
• De vogels en de vossen,
• De slang, den haas en 't hert—’
• Maar Christofoor, op den oever,
• Leunt zwijgende op zijn kruk,
• De stroom was stroef, maar stroever
• Zijn de tranen van geluk:
• Nooit was een bedding weeker,
• Nooit waadde hij zoo onzeker,
• Want nooit nog, nooit nog streek er
• Een handje hem door het haar—
• De satyr nadert ijlings
• Door het ritselende riet,
• Hij ziet het kind dat schrijlings
• Op den reus naar hem omziet—
• Hij die langs alle wegen
• Zijn lusten had verkregen,
• Biedt nu, schuw en verlegen,
• Een hand-vol bessen aan—
• 't Kind heeft zijn hand genomen,
• En 't houdt wat het eenmaal houdt,
• De satyr kan niet ontkomen,
• Hij danst nooit weer in het woud—
• Zoo sterk werd zijn hand gegrepen
• Dat het sap der stukgeknepen
• Vruchten in roode streepen
• Neerdrupt van pols naar poot—
• O Christofoor, o satyr,
• Uw woede en vlucht zijn getemd,
• Men vindt op land of op water
• Een klein geluk dat klemt:
• Voor Christofoor ondoorwaadbaar,
• Voor den satyr ongenaakbaar,
• Voor mij, ach, onaanraakbaar
• Wegzingend door mijn lied—