Pierrot

• 'k Ontmoette 's nachts een vrouw bij een lantaren,
• Geverfd, als heidenen hun doden verven—
• Ik zei tot haar: “Vrouw ik ben moe van zwerven.”
• Zij lachte om mijn wit pak en mijn gebaren.
• En ik zei weer: “Laten wij samen sterven,
• Vrouw, mijn naam is Pierrot—” Ik vroeg de hare.
• Wij dansten samen of we dronken waren.
• En mijn stuk hart rammelde van de scherven.
• Dit was een dans op de uiterste rand
• Der steilten van verbijstring. Als een brand
• Joeg waanzin door mijn lijf heen, dat ging breken—
• Als wie een moord deed, heb ik omgekeken
• En zag me alleen staan in de vale straat,
• En vluchtte weg en sloeg me voor 't gelaat.