Morgengebed

• Zon, die met uw stralende wagen opwaarts
• Rijdt de steile daag'lijksche baan, uw rondas
• Blinkt van blindend licht, in de handen houdt ge
• Purperen teugels;
• Heden ziet ge weer de geheele wereld:
• Landen, zeeën, steden en menschen, die zich
• Warme' in uw omarmende stralen, wijl ge
• Glimlachend neerblikt;
• Ziet gij heden haar, die ik zoo beminde,
• —Zij is onder schoonsten door schoonheid kenbaar—
• Wijt haar dan dat zij, schoon ze trouw beloofde,
• Mij heeft verlaten;
• Dìt nog, Zon, voor gij uwen baan gaat rijden:
• Als gij tot haar spreekt—o ! verhoor mijn bede!—
• Spreek dan niet tot haar met uw slaande stralen,
• Maar met uw kussen!