Het stenen kindje

• Buiten de herberg waar we bleven
• In 't oude stadje aan de Rijn
• Begon des nachts muziek te beven
• Wij zetten ons, achter 't gordijn,
• Met kandelaars op het kozijn;
• Reizende muzikanten waren
• Aan 't spelen op 't besneeuwde plein,
• En bij hen stond een kind te staren-
• Maar toen ik nader acht ging geven
• was het de stenen cherubijn
• Die zich, als smeltend losgeheven
• Had vrij gemaakt van de fontein
• De fluit hief in 't maanlicht zijn
• Roep tussen de rits'lende gitaren
• En zwol terug in het refrein-
• Het kind begon me aan te staren
• Toen kwam het naar mijn venster zweven:
• Ik voelde hoe zijn naakt en klein
• Lichaam dicht aan mijn borst gedreven
• Sidderde van ontspannen pijn-
• Er trilde langs mijn wang een rein
• Koud kindermondje, en in mijn haren
• Woelde zijn handje – O moeder mijn,
• Smeekte 't, en bleef mistroostig staren-
• O zoontje in mij, o woord ongeschreven,
• O vleesloze, o kon ik u baren—
• De nood van ongeboren leven
• Wreekt gij dit met dit verwijtend staren.