De jongen

• Hij zat in nachtgoed voor het raam en liet
• Willoos het hoofd hangen op het kozijn—
• Hij zag den landweg langs de heuvels zijn
• Kronkel wegtrekken naar het blauw verschiet.
• Hij dacht weer aan den ouden vreemdeling
• Die 's middags in het herbergtuintje sliep—
• Zij stoeiden om hem heen, en iemand riep
• Hem wakker, en hij zat dwaas in hun kring.
• Zijn verre blik zwierf langs hun oogen weg,
• Hij zei:—(zijn baard was om den glimlach grijs)
• ‘Jongens, het leven is een vreemde reis,
• Maar wellicht leert een mensch wat onderweg.’
• Toen was het of een deur hem open woei
• En hij de verten van een landschap zag,
• Hij zag zichzelf daar wand'len in een dag
• Zwellend van zomer en van groenen groei.
• De weg buigt om en men keert nooit terug—
• Hij kon zijn hart als voor 't eerst hooren slaan,
• Hij heeft zijn schoenen zacht weer aangedaan
• En sloop door 't tuinhek naar de kleine brug.