De Zee

• Wie schrijft, schrijv' in den geest van deze zee
• of schrijve niet; hier ligt het maansteenrif
• dat stand houdt als de vloed ons overvalt
• en de cultuur gelijk Atlantis zinkt;
• hier alleen scheert de wiekslag van het licht
• de kim van het drievoudig continent
• dat aan ons lied den blanken weerschijn schenkt
• van zacht ivoor en koolzwart ebbenhout,
• en in den dronk den geur der rozen mengt
• met de extasen van den wingerdrank,
• hier golft de nacht van 't dionysisch schip
• dat van de Zuilen naar den Hellespont
• en van Damascus naar den Etna zwiert.
• hier de fontein die naar het zenith sprong
• en regenbogen naar de kusten wierp
• van de moskee, de tempel en het kruis.
• hier heeft het hart de hoge stem gehoord
• waardoor Odysseus zich bekoren liet
• en 't woord dat Solon te Athene sprak;
• en in de branding dezer kusten brak
• de trots van Rome en van Babylon.
•  
• zolang de europese wereld leeft
• en, bloedend, droomt den roekelozen droom
• waarin het kruishout als een wijnstok rankt,
• ruist hier de bron, zweeft boven déze zee
• het lichten van den creatieven geest.