De boot van Dionysos

• Ik die bij sterren sliep en 't haar der ruimten droeg
• als zilveren gewei, en 't stuifmeel der planeten
• over den melkweg blies en in de maan gezeten
• langs 't grondeloze blauw der zomernachten voer,
•  
• ik ben beroofd en leeg, mijn schepen zijn verbrand,
• mijn stem verloor haar gloed en vindt geen weerklank meer
• in 't dode firmament, niets dan de galm die keert
• van 't sombere gewelf van mijn ontredderd hart.
•  
• ik sta alleen, geen God of maatschappij
• die mijn bestaan betrekt in een bezield verband,
• geen horizon of zee, geen poovre korrel zand
• in 't naamloos wel en wee der brandende woestijn.
•  
• ik voel de waatren stijgen in den nacht,
• de angst rijst naar den mond en aan mijn lippen staan
• vermoeienis en walg, ik heb mijn merg verdaan
• in slaafse horigheid aan het roofzuchtig bloed.
•  
• niets rest mij dan mijn val, laat mij te pletter slaan
• en kermen als een meeuw tussen het zwarte wier;
• die eens als zon in 't zenith heeft gestaan,
• zal bijten in het zand als een kreperend dier.