Dies irae

• Neergedwongen in de lage zeden
• van een sombren godvergeten tijd
• gaan wij schichtig om tussen de beesten
• dien wij langzaam zijn ten prooi bereid.
• zie, ons leven in de zwarte kuilen
• onder roet en regen van den nacht,
• is nog slechts de echo van hun huilen
• dat het uur van zijn voldoenig wacht.
• éne horde, schijnbaar in twee kampen,
• opgejaagd en weer belust op bloed,
• hunkrend naar de pijn van sterke rampen,
• en het leven van den geest verbloedt.
• o, de woede, machtloos tot de tanden
• bloot te staan aan dit grauw vagevuur!
• wanneer zal dit Babel dan verbranden
• van de schachten tot het zwart azuur?
• wanneer zal de horizon weer lichten
• met dien smallen gloorstreep onzer hoop?
• zij behoeft geen grootse vergezichten
• om zich op te richten uit den dood;
• laat één ster, een onaanzienlijk teken
• flonkren boven de rampzaligheid
• en opnieuw geloven wij in streken
• voorbij 't moeras van dezen lagen tijd.