Bergland

• Dwalend over de hoogten
• gaat het lichaam zijn zwaarte vergeten;
• vaag herinnert het zich, dat in de spleten
• halverwege den top kleine roofvogels huizen
• en hoe de nesten zich vastklampen tegen de steilten;
• in het dal moeten huizen staan
• en vreedzame dieren gaan
• grazend over de weiden.
•  
• ‘hoe lang zal de heugenis aan het dal nog kunnen duren?’
• vraagt het zich af; want reeds nu zijn de uren
• doorgebracht op de hoogten
• tot tijden geworden die niet meer kunnen verstrijken,
• en ondenkbaar de reis
• die het lichaam eenmaal terugvoert
• naar het ondenkbare laagland,
• terwijl de ziel blijft vertoeven
• in die poolzee van licht en ijs.