gedicht

I

• van vaste duisternissen ik laat mij een lied zingen
• van hoe de mensen webben spinnen en sterven
• van savonds versierde hyenaas en cocons in de ochtend
• van zwaar slapen aanblazen en van de vraatzucht

II

• hoe in de heldere natuur eender werken de dingen en wezens
• bruisend zich rekken de takken en huilende vallen de stenen
• een denkende mier of een denkende ster en een slang
• zacht vertrekt uit zijn zwangere staart als de beken
• uit hun drabbig foedraal zoals de leliën ook en
• van verdriet of van vrede blauw zijn de bloemende bergen

III

• altijd en overal anders zijn de mensen want anders
• dragen zij de aarde: vaak door de slaafse spreekbuis
• hinkend zij dragen de aarde of vallend van de statietrap
• zij torsen de aarde maar nooit en te nimmer zij nemen
• de aarde aan als een wind in 't gezicht in het web

IV

• door donkerte nader zij komen met allen en alles
• en daar gelijk is het oor aan de mond het hoofd aan het hart
• aan alles aan allen gelijk het licht zij vloeien het toe

V

• maar daaraan terstond zij maken bodemloze fotoos van de almacht
• als was de nacht hun moeder niet de avond niet hun vader
• zij steken de zon in de mond verorberen de wolken
• zij beduimlen de bliksem met hun smeulende tongen
• en bootsen de maan na met hun pluimstrijkende ogen
• of gaan wonen in hoge wisselstromen onttronend de diepte

VI

• spook en talisman zij trouwen en bouwen hun huizen daarom
• maar buiten zij breken graag de glazen derwisch van het water
• en gehaast zij plukken de magnetische springveren
• die van het vuur en de maandragende paarden der zee
• blazen zij op en het steen het steen zij besmetten het met
• rokende rivieren of sluizen en aldus ook hun mummies
• zij sluimren of mijmren niet maar zij stomen zij bonzen

VII

• oh de moede man die de sleutels der dubbelzinnigheid smolt
• of wegwierp dat hij staat voor de zo vaak vertoonde kasten en laden
• die zo gehoond gelijk zij geloofd zijn dat hij er staat en vraagt
• naar een deur om daar door te gaan

VIII

• zie dan voor zijn vetgemeste spiegel wil hij vliegen en zweven
• hoor dan door zijn mulle microfonen wil hij van vrede lachen en zingen
• deze die eens de sleutels der dubbelzinnigheid smeedde
• hem opent geen vrede