Die Kunst der Fuge

I

• Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend
• als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
• altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets
• verlangend, een ergens, elders een herinnering
• zoekend daar naartoe. En hun verlangen is niets
• dan de kracht van water, hun herinnering niets
• dan oevers, ergens, elders zijn ze de zee.

II

• De ruimte van een winters woud van hoge beuken,
• en uit de kruinen daalt het, opnieuw en opnieuw,
• herhaalt zich deze beweging van ooit eens naar later,
• voor de duur van dat dalen, blad na blad na
• Hun herinnering is niets dan deze ruimte, en niets
• hun verlangen dan dit vallen, dit zich neerleggen
• tussen de anderen, dit onvindbaar voorbij zijn.

III

• De zwermen vogels boven het dal, die vluchtige
• momenten van bij elkaar horen en uiteen vallen.
• al die herhalingen waarin wordt gezocht naar die
• ene beweging, waarin herinnering en verlangen
• verdwijnen in elkaar, het vinden van die momenten,
• en het verliezen. Wat hen bindt en uiteen drijft
• zijn kou, wind, grijze daken in de diepte.

IV

• En hoog in de winterse ijlte voetsporen in de sneeuw,
• een man en een vrouw die hierheen kwamen lopen, hier
• —stappen het enige wat van hen bleef, een paar lijnen
• dunne, door elkaar heen dwalende lijnen, herinnering
• en verlangen, die beide, maar waaraan en waarnaar—
• hier waar wij zijn, niets dan wij, en sneeuw,
• sneeuw waarin nog geen stap is gezet.

V

• Het dwaalt, vloeit samen, valt uiteen, verdwijnt,
• en het herhaalt zich, alsof er steeds weer iets
• moet worden gezocht, gevonden, verloren, gezocht,
• alsof er steeds weer iets moet, iets moet zijn
• voor het verdwijnt en daarna.