Vertrek van dochters

• Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
• aan hun gezichten die langzaam veranderden
• van die van kinderen in die van vrienden,
• van die van vroeger in die van nu.
•  
• En gevoeld en geroken als ze me kusten,
• een huid en een haar die niet meer voor mij
• waren bedoeld, niet zoals vroeger,
• toen we de tijd nog hadden.
•  
• Er was in ons huis een wereld van verlangen,
• geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
• kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
• zouden nemen, hun herinneringen.
•  
• Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
• precies datzelfde uitzicht, precies die
• zelfde wereld van twintig jaar her,
• toen ik hier kwam wonen.