De Vampier en de Grafdelver

of: de Antiquaar als doodsheraut

I

• Boeken zijn doodkisten. Een aantal wanden
• Met een verborgen raadseltaal ertussen.
• Ik kan ze laten dansen in mijn handen.
• Ik kan een hele wereld wakker kussen.
• Ze vrezen niet zich aan te laten randen:
• Ik hoef dus mijn geweten nooit te sussen.
• Mij wacht zelfs niet de kleinste reprimande.
• Ik mag, zoveel ik wil, mijn zinnen blussen.
• Zie: ook hun zinnen slaken alle banden.
• Eerst kwetteren ze schuchter als de mussen.
• Dan raken ze in vuur en vlam. Ze branden.
• Een jubelzang van Stradivariussen.

II

• De hand is niet gemaakt om te bezitten.
• De mond kan zich tot één kus niet beperken.
• Ze willen dwalen. Graf na graf omspitten.
• Ze springen van het orgel van de kerken
• De orgiën in van de opiumkitten.
• Ze warmen zich aan vale vleermuisvlerken
• Of worden ijskoud van de middaghitte.
• Terzijde gooien ze vaak meesterwerken
• Om zich aan losse flodders vast te klitten.
• Soms zien ze barden in de dorste klerken.
• Toch rest ze van hun dwaze, dolle ritten
• Uiteindelijk niets anders dan de zerken.

III

• Je zou een boek behoren weg te gooien.
• Als stof, op doorreis naar het Ongeziene.
• Laat ze, zowel de slechte als de mooie,
• Verpulveren in de verdwijnmachine.
• Zo'n doodkist van papier, dat geeft maar vlooien.
• Elk deuntje wordt uiteindelijk routine.
• er stroomt alleen maar gruis door zulke dooien.
• Je keert nooit meer terug naar hun ruïne,
• Maar bent alweer op zoek naar nieuwe prooien.
• Want telkens moet je je vers bloed toedienen.
• Zuig steeds meer kisten leeg, als je 't kan rooien.
• Gelukkig zij die er iets aan verdienen.