Ik ween om priesters

• Ik ween om priesters, in een jurk gestoken,
• Terwijl de godsvrucht groeit in hun orgaan,
• Ik ween om eikels, die steeds zijn ontstoken,
• En om hun hand die op en neer moet gaan
•  
• Hij komt, en zie—hij heeft hem alweer staan...
• Hij rukt zich blauw voor tien, onafgebroken:
• Dan valt hij roerloos slap, die korte haan,
• In de eeuwige schaduw van zijn pij gedoken:
•  
• Zo als een vogel in de stille nacht
• Opeens ontwaakt, omdat de hemel gloeit,
• En denkt, 't is dag, en heft het kopje en fluit,
•  
• Maar eer 't zijn vaakrige oogjes gans ontsluit,
• Is het weer donker, en slechts droevig vloeit
• In 't bruine paardehaar wat 't kwakje bracht.