Avond

Sonnet VI

• Nauw zichtbaar wiegen, op een lichte zucht,
• De witte bloesems in de scheemring – ziet,
• Hoe langs mijn venster nog, met ras gerucht,
• Een enkele, al te late vogel vliedt.
• En ver, daar-ginds, die zacht-gekleurde lucht
• Als perlemoer, waar iedre tint vervliet
• In teerheid… Rust – o, wonder-vreemd genucht!
• Want alles is bij dag zó innig niet.
• Alle geluid, dat nog van verre sprak,
• Verstierf – de wind, de wolken, alles gaat,
• Al zacht en zachter – alles wordt zo stil…
• En ik weet niet, hoe thans dit hart, zo zwak,
• Dat al zó moe is, altijd luider slaat,
• Altijd maar luider, en niet rusten wil.