Ik zat eens heel alleen te denken

• Ik zat eens heel alleen te denken
• aan een gedachtezee, het krenken
• van geele golfjes kriebelde mijn voet,
• ik voelde als zoet lachen in me, zoet.
• Een murmelwindje floot me om de beenen
• lang blikkend schoven zich de golven henen
• verlangend, en ze veinsden hunnen lach,
• ze weenden dàn als ik ze niet meer zag.
• En stil begonnen toen de bleeke misten
• knievouwend op te staan en in de risten
• àl voort te gaan, de murmelwind werd koud,
• de mistewang en waterwange blauwt.
• En toen kwam ze aangegleden
• òver het ijswater—
• voeten haar kletteren deden,
• handen met handschater,
• lichtend verrezen òm de witte misten
• kijkende lichtoogig of ze vergiste
• zich met te komen, maar ze weigerde néén—
• o weenen, weenen, weenen
• deed ze met geween.
• Weenen, weenen, weenen,
• lachen, lachen, lachen,
• ik wist niet of druppelen schenen,
• ik wist niet wat oogen zagen—
• gleden haar koude handen,
• vielen haar marmerwangen
• dicht voor me neer, eilanden
• licht zag ik in verlangen—
• zee, hare oogen blinken,
• deed ze toch nederzinken
• stillekens, smeltend, nevelend aan mijn voet—
• spraakademen, oogademen, handademen, haarademen riekten zoet.
• Weenen weenen weenen,
• lachen lachen lachen,
• ik weet niet wat er uitschene,
• ik weet niet wat er uitzage—
• over mijn strakke oogen
• sloegen de neergebogen
• nevelen van haar om—
• dicht in mijn mondkeel stom,
• drongen haar nevelen,
• lichaam te omrevelen
• vielen hare lichtzeilen,
• sloegen haar vlamwaden
• mistvonkelsel beladen
• dooddronken, neergelegen, bleef ik wijlen.
• O weenen weenen weenen,
• o lachen lachen lachen,
• haar armen deden me dragen,
• haar handen deden me schragen
• als een hooge hooge wagen—
• misten hebben geschenen
• lachend als blanke vanen—
• om ons tweeën henen
• fonkelden vallende tranen,
• ik wist wat mijn oogen zagen.