O Wilde en onvervalste pracht

Alre creature sake ende yersticheit
Ruusbrouck, Bruloft, blz. 108

• O wilde en onvervalste pracht
• der blommen, langs den watergracht!
• Hoe geren zie ik u, aangedaan
• zo ’t God geliefde, in ’t water staan!
• Geboren, arg- en schuldeloos,
• daar God u eens te willen koos,
• daar staat ge: en, in den zonneschijn,
• al dat gij doet is blomme zijn!
• ’t Is wezen, ’t geen mijn oge aanziet,
• ’t Is waarheid, en ge ’n dobbelt niet;
• en die door u mijn hert verblijdt,
• is enkel, zo gij enkel zijt!
• Hoe stille is ’t! ’t En verwaait med al
• geen bladje, dat ons storen zal;
• geen rimpelken in ’t lief gelaat
• des waters, dat vol blommen staat;
• geen wind, geen woord: rondom gespreid,
• al schaduwe, al stilzwijgendheid!
• Dan, diepe, diepe in ’t water, blauwt,
• half groen geblest, de hemelvaut;
• en, priemend’ hier en daar vergaat
• een langgesponnen zonnedraad.
• Hoe eerbaar, edel, schone en fijn
• kan toch ene enkele blomme zijn,
• die al’ med eens, en zorgloos, uit
• de hand van heuren Schepper spruit!
• Door Hem, en door geen mensenhand,
• lag hier een nederig zaad geplant;
• door Hem, op dezen ogenblik,
• ontlook het, en dien troost heb ik,
• dat, blomme, gij mij bidden doet,
• en wezen zo ik wezen moet:
• aanschouwende en bevroedende in
• elk uiterste einde ’t oorbegin,
• den grond van alles; meer gezeid,
• maar nog niet al: Gods eerstigheid!