Colma

Romance

• In 't eenzame hutje
• Sleet Colma bij winter
• De slepende nacht.
• De noodstormen huilden,
• De springvloeden gierden,
• En 't ijs loeide in 't rond.
• Een dwarrelend lampje
• Verspreidde aan de kleiwand
• Een nevelig licht;
• Gelijk bij de doden,
• De statige doden,
• De lijklampen doen.
• Daar zat zij en treurde,
• Zo eenzaam, zo ledig,
• Zich 't harte van één.
• Wat baat haar de morgen?
• Zij ziet bij zijn purper
• Haar minnaar toch niet!
• Langs bergen en dalen
• Was Edwin getogen
• De vijand te keer,
• En 't zieltje van 't meisje
• Was met hem gevlogen,
• En zweefde om hem heen.
• Ach, Hemel! het lamplicht
• Wordt blaauw voor hare ogen,
• En kraakt in de pijp -
• En tegen haar over
• Aanschouwt ze de minnaar,
• De énige man!
• Maar niet met die wangen,
• Daar rozen bij kwijnden;
• Die lach in de mond,
• Die 't al om zich henen
• Herschiep in een Eden
• Van stromend genot.
• Hologig en spraakloos,
• Met benige kaken,
• En lippen van lood,
• Stond Edwin daar voor haar,
• Vol rimpels en pramen,
• Gevoelloos en stijf.
• Genoeg, 't scheen de minnaar,
• Die ze eenmaal beminde
• Om 't eeuwig te doen -
• Een hut en zijn schaduw
• Verzwelgt in haar harte
• Een troon zonder hem!
• Voor alles verloren,
• Half dronken van blijdschap
• Van teerheid en min,
• Ontsluit ze hare armen; -
• Maar Edwin bleef roerloos
• En ijlde er niet in. -
• Met zwellende boezem,
• Door 't popelend harte
• Aan 't golven gebracht,
• Vliegt ze om hem te omvatten -
• De hut wordt haar Hemel,
• De middernacht dag! -
• Zij grijpt - daar verdwijnt hij!
• Zij ziet slechts een nevel,
• En bloed op de steen -
• Zij kent heel haar noodlot,
• Grijpt bevend naar 't lampje;
• Maar 't brandde niet meer!
• Door ijzing bevangen,
• Van weedom en smarte
• Gevoelloos en stom,
• Zoekt ze aaklig in 't donker,
• Schoorvoetend en tastend,
• De strodeur der hut.
• Ze ontsluit ze, stuiptrekkend,
• En ijlt door de heide
• In 't holle des nachts.
• De noodstormen huilden,
• De springvloeden loeiden -
• Zij hoort het niet meer!
• Zij stuit aan de heuvel,
• De vochtige heuvel,
• Daar, diep in de grond,
• 't Gebeente vermolmde,
• Het dierbaar gebeente
• Van heel haar geslacht.
• Hier zinkt ze op het aardrijk -
• Gevoelt zich nog eenmaal,
• En troetelt het graf -
• Haar lippen verbleekten,
• Hare ogen verstijfden,
• En 't roosje brak af.